De oudste nieuwe bewoners

De langst wonende nieuwe bewoners….
Op 15 december 1976 –bijna 37 jaar geleden- betrok de eerste bewoner het eerste nieuwe huis in Lindenholt, Voorstenkamp 13-31. Dat was de familie Thijssen.
De burgemeester heeft hen 15 december 1976 officieel welkom geheten.

Een paar dagen later kwamen de buren Hennie en Louise Hofkens in hun huis, Voorstenkamp 13-33.  De familie Thijssen vertrok een paar jaar later uit Lindenholt; de familie Hofkens woont er nog steeds.

Lees meer over het interview in september 2013

Al heel snel valt het op dat Hennie en Louise het met hun kinderen Sander en Femke altijd erg naar hun zin hebben gehad. We wonen hier uitstekend, we kwamen destijds van een flat in Aldenhof en deze woning was, compleet met tuin, vele malen groter. Dat grootse gevoel hebben we altijd weten te behouden.

Via via konden we destijds vrij gemakkelijk in aanmerking komen voor de woning, die werden verhuurd via de Gezonde Woning, inmiddels Standvast-Wonen.  De eerste 20 jaar hebben we de woning gehuurd, daarna (1996)  hebben we het huis tegen een acceptabele prijs kunnen kopen.

Hennie heeft z’n leven lang als elektromonteur gewerkt bij Alewijnse, Louise werkte bij de thuiszorg.
Louise kwam zodoende op veel plekken in Nijmegen maar ook vaak in Lindenholt. Ze kennen de hoed en de rand van deze wijk.

Op de vraag of zij de wijk De Voorstenkamp of Lindenholt als negatief ervaren, is het antwoord duidelijk: nee, helemaal niet. We hebben fijne buren, we wonen er uitstekend. Natuurlijk ligt er af en toe rommel in de straat, staat er troep bij een van de flats of is er wel eens gedoe op het pleintje maar dat is niet anders als in andere wijken van de stad.  Soms merk je dat een woning gebruikt wordt om er tijdelijk asielzoekers in te plaatsen.  Maar van criminaliteit en dergelijke merken we gelukkig niets. We hebben nooit overlast ervaren.

Onze kinderen hebben het altijd erg goed naar hun zin gehad op de Kampus. Een leuke en gezellige tijd met allemaal jonge gezinnen om je heen.  Je deed gewoon veel samen, er was nog zo weinig.  Vooral Louise heeft in de begintijd veel vrijwilligerswerk gedaan en ze kent veel bewoners en dus de wijk erg goed.  Beiden zijn lid geweest van de roemruchte carnavalsvereniging.  Pastoor van Beurden was toen nog het bekende gezicht in Neerbosch-Lindenholt.

Toen de eerste huizen bewoond werden, bestond het grootste gedeelte van oud-Neerbosch nog. De oud Neerbosschenaren waren niet blij met onze komst, de komst van “stadse mensen”.  Ze voelden zich bedreigd, zij moesten immers hun bestaan in Neerbosch-Lindenholt opgeven.

Maar in het begin moest er wel worden samengewerkt om allerlei initiatieven op gang te krijgen zoals een crèche voor de kleintjes, samen speeltuintjes inrichten, Sint Nicolaas ontvangen.
De Voorstenkamp stond bol van activiteiten met de Luijkse Markt als een van de hoogtepunten.

Heel jammer dat veel van die activiteiten zijn weggeëbd omdat het wijkcentrum jarenlang gesloten is geweest.  Nu het weer geopend is (Kampenaar) valt het niet mee de activiteiten weer op gang te krijgen.
Het wijkcentrum stond centraal bij al die activiteiten. In het bestuur van het wijkcentrum zaten oud-bewoners en daar kwamen de nieuwe bewoners  bij. Louise was een van hen.
Opvallend is dat het contact met de oud-bewoners achteraf toch wel erg gemakkelijk en vriendelijk verliep.  Met Gradje Gerrits, Lambert Derks, Wimke Theunissen en Dinie Heijmans was het prima samenwerken. Een aparte combinatie met oude en nieuwe bewoners in één commissie. De integratie ging snel, ook al hadden wij hun grond ingepikt.

Heel veel mensen zijn allang weer uit Lindenholt vertrokken. In onze directe omgeving wonen nog maar 2 of 3 bewoners er vanaf het begin. Toch wonen er een aantal alweer heel lang.  En de meesten tot grote tevredenheid.

Tot slot merkt Louise op dat het leuk te merken is dat haar kleinkind uit het dorpse Wanroij verbaasd is over de vrouwen met lange rokken en hoofddoekje om. Ook kijkt ze haar ogen uit bij de verkeerslichten.  Dan zie je –opnieuw-  dat er een echt verschil is tussen een dorp en een stad.

De oudste bewoners Hennie en Louise kijken met veel plezier terug op hun verblijf in Voorstenkamp.

Wim Zegers

 

 

Translate »